Verda lampo -
odesa esperanta rondeto por amika konversacio

Retejo por komencantoj kaj
amikoj de Esperanto

rusa lingvo Esperanto

   
:::: Hejmo ::: Lernado ::: Opinioj pri Esperanto ::: Nia virtuala muzeo de Esperanto ::: Historio de Esperanto kaj memorajoj ::::
:::: Esperantaj eventoj ::: Legocambro ::: Praktika uzado de Esperanto ::: Personoj ::::

Fabelo pri benketo

En la logejo estis multaj segoj. Tie ci logis komponisto, kiun ofte vizitadis liaj lernantoj kaj adorantoj. Ili longe sidadis, trinkis teon kaj auskultis lian vican muzikajon, admiris kaj laudis gin. La segoj konsideris, ke ili havas rilaton al gloro de la komponisto, tro taksis sin kaj tial fiere fleksigis dorsojn kaj malatentis aliajn meblojn. Pli grava, lau ili, estis versajne nur ronda rotacipova tabureto, staranta ce fortepiano. Gi estis silentema, profundiginta en siajn pensojn, kaj ne parolis, sed patosis:
Ni kun la mastro muzikon verkas!
La segoj respekte eksilentis, atendante, ke gi ankorau ion diros, sed gi denove enpensigis, eble verkante iun sonaton.
Kiu scias, eble guste gi estis tiu, kiu inspirigis la komponiston, ja ne hazarde, frotante longajn nervajn fingrojn, tiu nepre bezonis ekturni la tabureton tien-reen antau ol malfermi kovrilon de la fortepiana klavaro. Tio igis rito delonge-delongege, kaj en tiuj momentoj ciuj iradis en la logejo piedfingre kaj parolis flustre.

* * *

 -  Sed en la enirejo staris malalta tripieda benketo. Neniu jam memoris, kiam gi aperis tie. Antau tre longe, kiam la komponisto estis malgranda knabo kaj lernis laci suojn, la benketo subtenis lin. Sed nun infanoj en la logejo forestas, nur mastrumantino starigas iam sur gin sian pezan sakon. Kaj gi knaretas, balancante sur siaj tri piedoj.
Iam, kiam vitraj pordoj de la gastejo restas malfermitaj, la benketo povas admiri la elegantajn segojn, sed ne kuragas ekparoli ilin. Tutegale ili ne respondus al gi, ja ili estis preskau foteloj!
Sego, kiu staras en la gastejo ce la pordo, estas ne tiom trofiera: sur gi dormas kato, kiu akrigas siajn ungojn je giaj piedoj kaj tial la sego aspektas sufice trivita. Pro tio, versajne, gi ne estas tromemfida kaj iam degnas konversacii kun la benketo. Cetere, tion oni ne povus nomi konversacio, ja parolas nur la sego, sed la benketo auskultas kaj modeste silentas.
Mi ja antaue staris ce la fenestro, sed nun oni min al la pordo movis! Tiel post nelonge mi povas al rubajejo trafi au ec ekpensi teruras! en kamenon!
Kaj la benketo sincere kompatis gin. Vidante tion, la sego ec decidis iam kunsenti gin responde:
Se vi havus kvaran piedon, vi eble nomigus pufsego kaj oni eble trovus por vi lokon en la gastejo por la kato (aldonis gi flanken).
Kvara piedo! Sed kiel? Kiel kreskigi tiun ci kvaran piedon?! Restis nur revi.
Iam nokte en songoj la benketo farigis pufsego kun ruga plusa tego kaj gracie fleksigitaj, kie ce la segoj, piedoj. Sed matenigis, kaj gi denove estis tripieda kaj staris en la enirejo.

* * *

Ho Dio, kiam oni tiun meblacon forjetos! Trafas ci tie sub la piedojn!
La mastrumantino iris malfermi la enirpordon kaj vican fojon stumblis je la malgranda nerimarkebla benketo, kiu dum sia apero ciam penis kuntirigi kaj kasi sin sub vestpendilon, sed ne ciam sukcesis.
Ni kun gi estas samaguloj, kara mia! Do, ankau min al fajro, al esafodo! - ekkantis la mastro, irante renkonten al sia gasto-pentristo. La komponisto iom timetis sian mastrumantinon, kiu antaue vartis lin kaj havis propran opinion pri lia talento.
Kiu trafas sub viajn piedojn? Espereble ne min tio koncernas? eksercis enirinta pentristo.
Jen gi la vartistino-mastrumantino montris al la objekto de la parolado, Mi delonge petas aceti ion pli firman anstatau tiu ci oldajo. Sed gin ec forjeti mi ne bedaurus!
Do fordonu gin al mi! Gi estas tia malgranda, komforta, guste por pentri en naturo.
Bone, prenu! la mastro svingis jese permane. Tutegale pli bone ol forjeti gin!
Kaj li ekrigardis direkte al kuirejo, kien foriris vartistino-mastrumantino.
La benketo ne sciis, kio estas pentri en naturo, sed en la frazo estis iu mistero kaj sorco. La tutan tempon dum la gasto trinkis teon, auskultis novajn komponajojn de la amiko, rakontis al li lastajn novajojn de bohemia vivo kaj invitis al malfermo de ekspozicio, gi suferis en malhela enirejo, fiksauskultis la vocojn de post la vitra pordo kaj timis, ke oni restigos gin ci tie, forgesos au alipensos fordoni.

* * *

Kaj jam la benketo estas en manoj de la pentristo, kiu cirkaurigardas gin ciuflanke kaj goje ekkrias:
Ho, ankau la piedoj kunfaldigas!
Kaj jen post ili brufermigas la pordo. La pordo al la pasinto.
Kaj jen ili estas jam surstrate.
Strata bruo kaj suna lumo dekomence surdigis kaj blindigis la benketon, ja gi la tutan vivon pasigis en duonluma enirejo. La pentristo ial rifuzis preni proponitan sakon kaj simple portis gin en la mano, eble adoptigis al gia formo kaj pezo.
Iom post iom la benketo trankviligis. Balancante en mano de la nova mastro, gi ekkuragis cirkaurigardi. Al gi komencis placi gia nova vivo! Kaj ankorau io, pli goja kaj alloga, vidigis en la frazo pentri en naturo.
Trairinte bruan straton, la pentristo turnigis al iu strateto kaj poste al bulvardo. Tie ci jam estis audeblaj aliaj sonoj birda cirpado kaj printempa degelgutado. Varma vento ekbalancis pintojn de arboj, poste descendis kaj trakuris arbustrojn, preterpasante tauzis haroj de pentristo kaj ekkaresis ete la malgrandan benketon en lia mano.
Kaj en tiu momento al gi eksajnis, kvazau cio ci jam estis en gia vivo: kaj vento, kaj degelgutad, kaj birdoj. En iu alia gia vivo. Kiam kiam gi estis Arbo!
GI ESTIS ARBO!

A.Belenko

Traduko - E.Zajdman

     
 
Kondicoj de publikado de informo kaj reklamo en tiu ci retpadgaro
 

Copyright © La verda lampo . .  

Skribu —  portalodessa@gmail.com