Verda lampo -
odesa esperanta rondeto por amika konversacio

Retejo por komencantoj kaj
amikoj de Esperanto

rusa lingvo Esperanto

   
:::: Hejmo ::: Lernado ::: Opinioj pri Esperanto ::: Nia virtuala muzeo de Esperanto ::: Historio de Esperanto kaj memorajoj ::::
:::: Esperantaj eventoj ::: Legocambro ::: Praktika uzado de Esperanto ::: Personoj ::::

Fabelo pri vindo

Piedpinte juna virino pendigas tolajon sur snuroj, strecitaj en korto. Si fiksas per pinciloj tablo- kaj littukojn kaj nekolere flustras: Hoj, ci, petolulo, ne malhelpu!, adresante tion al vento.
La gaja vento tauzas la malsekan tolajon, blovigas kovril- kaj kusensakojn. Tian estas ilia ludo. Cemizo, pendanta sur snuro je kolumo malsupren, svingas per manikoj, kvazau dirigentas per la nevideblaj brakoj. Malgranda blanka Vindo malpacience atendas tiun ci felican momenton apudigi la tolajon sur la snuro.
Kiel gi timis, kiam tio okazis la unuan fojon, estas ridige rememori! Dekomence la tolajon oni metis en la lavmasinon kaj tiu komencis tordi gin, turnadi tien-reen, jen enversis akvon, jen elversis la akvon. Pro la varmego kaj interpremado ne eblis ien malaperi, restis nur toleri kaj atendi. Ciuj sentis sin malbone, sed plej malbone la Cemizo, kiu tre maltrankvilis, ke butonoj desirigos.
Kiam finigis lasta skulavado kaj la lavmasino komencis premadi, sperta Kusensako flustris: Toleru, ne timu, restis nelonge! Sed la plej timiga momento komencigis por la Vindeto en la korto. Vento skuis kaj tordis gin sur la snuro, tiris supren. Kaj gi treege timis, ke la pinciloj ne sukcesos deteni gin.
Sed pinciloj tenis firme, ili bone sciis sian devon. Kaj la blanka Vindeto poiome rekonsciigis kaj ec komencis ricevi plezuron pro sento de libero kaj facileco.
Kaj gi vere farigis pli kaj pli malpeza dum la sekigo, kaj, fine, eksentis tian ravon, ke ekkantis mallautete kaj poste pli kaj pli laute. Sed la kanteton povis audi nur Tablotukoj kaj Littukoj por homaj oreloj paroloj de ajxoj ne auxdeblas. Aliajn kantojn, krom la lulkantoj, gi ne sciis kaj tial kantis tion, kio al gi plej placis:

vindo Dormas grandaj birdoj sur lian
Kaj rosmaroj en glacia dom
Suno dormas post la ocean
Nur ne dormas vi la eta hom
Nokto sutas stelojn al sablar
Kaj sekigas ankroj sur la ter,
Ankau vi ekdormu, kara, car
Dormas en silento ciu er

Kaj poste pri veloj kaj insuloj, pri ondoj kaj delfenoj
Cesis interflustri naztukoj kaj vekigis ekdorminta granda littuko. Sed la littuko-etulo, endormigita per la konata lulkanto, male ekdormis

La pampersoj nun anstatauas vindojn, kaj ciam malpli ofte oni povas ekvidi blankajn rektangulajn stofojn sur balkonaj kaj kortaj snuroj.
Sed estis varmega somero kaj, felice por nia Vindeto, gin jam duan fojon dum la semajno oni elsrankigis: la juna patrino ne volis, ke sia etulo svitu en pampersoj. Fine la Vindeto denove eksentos la liberon, legeron kaj aerblovon!
Sed tuj post, kiam la Vindeto ekpendis sur la snuro, la vento cesis. Ekpendis pigre malsekaj ajoj, klinigis enuante. Kanti la Vindeto ne volis, legereco forestis, gi emis dormi. Nek bloveto, nek iu movigo en la julia varmego! En la cielo estas neniu nubeto, la suno kiel inkandeska globego pendas super la urbo. Dormi, kiel emas dormi
Kio povas eksongi al la malgranda blanka infana vindo? Cicumoj kaj boteletoj, sistretludiloj kaj infana ploro?
Al nia Vindeto songis vento. Gi pelis grizajn nubojn tra la cielo, kaj la blanka tolajo sur la snuroj jen pufigis, jen malsvelis je giaj blovoj. Nuboj flugis ien, kaj la Vindeto ekpensis pri ili: Felicaj, ili estas liberaj! Ankau mi volas esti
Gi vekigis pro tio, ke oni abrupte desnurigis gin, sekan kaj varmigitan de la suno, faldis kaj metis en srankon. Kaj komencigis tempo en mallumo, silento kaj dormeta trankvilo.

Ciam, kiam pordeto de la sranko malfermigis, la Vindeto kun espero atendis, ke oni prenos gin. Pli rapide tien, al la fresa aero!
Ankorau dufoje bonsancis al la blanka Vindeto sekigi en la korto antau ol venis la signifoplena tago, kiu renversis gian vivon.
Oni prenis gin al plago. Etulo sidis en blovbasejno, kaj sur la du bastonetojn kaj arbustabrancon estis metita la Vindeto, kiel kontrausuna markezo. Subita ventoblovo trafoliumis pagojn de libro en manoj de la virino,
renversis legeran ludilon, velboaton, en la basejono kaj forblovis la Vindeton desur la arbusto. Gi estis ligita nek al la bastonetoj, nek al la arbusto, kaj vento facile suprenlevis, flugigis, kaj io daure subtenis gin en la aero. Cu torento de varma vento dankal la varmigita de la suno sablo, cu gi propra deziro.
Kelkajn metrojn gi flugegis super la bordo, sukcesis eksenti legeron kaj senpezecon, por momento ektimis la supron kaj Sekva ventoblovo jetegis gin en akvon apud la bordo, de kie la Vindeto estis sukcese eligita kaj pendigita por sekigo.

Ni ne scias, kiel finigus gia vivo (cu la etulo elkreskus au la Vindeto sirigxus pro oftaj lavadoj), sed tiu ci kurta flugo havis neatenditan postsekvon.
Pacjo, kial la vindo ekflugis? audigis ie apude infana voceto
Nu, komprenu kaj sekvis iuj tro sagaj vortoj pri veleco, surfacamplekso, aerpremo, rezisto, rapideco, levoforto
Nu bone, pacjo, mi cion komprenis!
Kaj la knabeto ekkuris rigardi krabon, kiun oni jus elakvigis.
Kaj lia patro, kiu versajne alkutimigis tian finon de ciuj siaj sciencaj interparoloj kun la filo, eksilentis kaj komencis ion designi sur la sablo. Entuziasmigita de siaj desegnajoj li ec ne rimarkis, kiam la apuda familio kun la etulo komencis preparigi foriri, kiel la etulo ekploris, ne dezirante disigi kun la basejno. Trankviligi gin sukcesis nur boteleto kun lakta kaco.
Kiam li suprenlevis la kapon, familio kun la infaneto jam malaperis. Nur sur la arbusteto restis pendi la forgesita infana vindo. La viro cirkaurigardis, sercante la etulon kaj la gepatrojn, sed ili jam ne estis videblaj. La blanka Vindeto jam sekigis kaj helmakule
kontrastis sur la malhela verdajo de la arbusto. La viro aliris la arbuston, prenis la blankan rektangulon, cirkaurigardis gin.
Pacjo, kion vi faras?
La filo jam gissate admiris la krabon kaj revenis al la patro.
Loncjo! Faru ni kajton au velboaton. Cu volas?
Bone, pacjo. Sed mi tre volas mangi, iru ni hejmen!
Guste. Hejme kaj iloj estas kaj latetoj. Iru ni!
Ili foriris kaj forportis kun si la blankan Vindeton. Tre baldau gin atendis sorto igi velo por mia unua memfarita jakto. Kaj mi esperas, ke pri tiu sorto gi sekrete revis.

A.Belenko

Traduko - E.Zajdman

     
 
Kondicoj de publikado de informo kaj reklamo en tiu ci retpadgaro
 

Copyright © La verda lampo . .  

Skribu —  portalodessa@gmail.com