Verda lampo -
odesa esperanta rondeto por amika konversacio

Retejo por komencantoj kaj
amikoj de Esperanto

rusa lingvo Esperanto

   
:::: Hejmo ::: Lernado ::: Opinioj pri Esperanto ::: Nia virtuala muzeo de Esperanto ::: Historio de Esperanto kaj memorajoj ::::
:::: Esperantaj eventoj ::: Legocambro ::: Praktika uzado de Esperanto ::: Personoj ::::

Fabelo pri Rego de floroj

sunfloro Kiu vento alportis semon de la sunfloro al tiu ci arbara kampeto, sciis neniu. Eble, muso kampa faligis au birdo iu. Simplaj kampaj floretoj nur mire skuis per kapetoj, rigardante la altan, sveltan tigon de la mirinda superstaranta floro. Sed mem gi tre rapide komencis konscii sian ekskluzivecon kaj tre fieris pri tio.
Ni ne scias, cu ciuj sunfloroj posedas oratoran talenton kaj filozofian pensmanieron, sed tiu ci, eble pro tio, ke ne elkreskis en amaso de la similaj sur ies legomejo, sendube havis talenton de elokvento. Car lin neniu interrompis kaj ne ekdisputis, sintrotakso de nia Sunfloro kreskis kune kun gi. Ekrigardante desupre al la floretaro, abunde kreskanta cirkaue, gi ciutage farigis pli kaj pli fiera kaj orgojla. Dekomence la Sunfloro parolis pense kun si mem, ne dezirante ekkonversacii kun tiuj ci ranunkoloj, kiel gi nomis la floran popoleton. Sed la pensoj ne permesis al gi dormi, kaj estis tre dezirinde almenau kun iu dividi ilin.
Hej vi, tie, malsupre! subite audigis lia voco, kaj ciuj floroj tuj kune turnis la kapetojn al gia flanko.
Cu vi scias, kiu mi estas? daurigis la Sunfloro.
La floretoj tenis silenton. Au pro senkurageco, au vere ne sciis, kiel nomigas la floro, kiu elkreskis inter ili.
Ne ricevinte respondon, Sunfloro orgojle, povorte elbusigis:
Mi estas Suno-sur-Tero, estu konate al vi! Rigardu al tiu suno, kiu estas sur la cielo. Jes, gi varmigas kaj lumas. Sed ciuvespere gi malaperas post tiun arbaron. Kaj kiom ofte nubegoj sirmas gin! Kaj generale, cu vi rimarkis, ke gi sekvas surciele post min: kien mi turnas min tien gi?
La floretoj, konsternitaj pro tio, ke la Flava Grandulo, kiel ili nomis inter si la Sunfloron, ekparolis kun ili, tuj kune jesis per la kapetoj. Ricevinte la silentan aprobon, la Sunfloro daurigis: Vi, etuloj, kion vi scias pri la vivo! Mi desur la supro vidas la tutan nian kampon de unu rando gis la alia! La suno speciale levigas ciumatene el post la rivero por alporti sian lumon kaj varmon donace al mi. Estas mi, kiu montras al gi la vojon!
La Sunfloro babilis seninterrompe, kaj ciun sekvan tagon cio ripetigis. Pri si gi povis paroli senfine.
Mi estas la Rego, kaj vi miaj regnanoj, - deklaris gi al la floroj.
Tiel dauris sufice longe, gis fino de la somero. Alproksimigis septembro. Kapo de la Sunfloro igis peza pro la matirigintaj semoj, sed gi tenis gin alte kaj fiere, kiel la oran kronon.
Rigardu, sunfloro!
Hirthara, sunbruna knabo kuris post la biciklanta amiko. Tiu ekbremsis kaj, metinte la biciklon surpade, aliris post sia amiko al la giganta floro.
Kia grandega! Kaj kiom da semoj!
Kaj senprokraste ili komencis turnadi kaj siri tiun ci caran kronhavan kapon!
Halt !!! ekkriis la Sunfloro. Ne !!!
Kaj restis sur la arbarkampo sola tigo kun velkintaj folioj.,,
Ciam trovigos iu pli forta ol vi, flustris Raupeto, kiu sin kasis sub folio de la Sunfloro, se vivus mallaute, kiel ciuj, ne elsovigus Parvenuo!
Kio estis poste, ni ne scias: eble giajn semojn fritis kaj krevigis la knaboj-amikoj, kaj povas esti, oni restigis ilin por semi sekvan printempon.
Sed sur la kampo la Sunfloron oni ankorau longe rememoris. La floroj interflustris: La Rego perdis la kapon! Se ne gi ni ciuj suferus!
Sed la olda Lapo-multjarulo, multon vidinta dum la vivo, longe-longe pensis kaj poste mallaute diris, sed vortoj tiuj tuj disflugis tra la kampo:
El la tero ni venis kaj en la teron revenos. Sed la Suno, rigardu, gi plu estas sur la cielo!
Kaj la floretoj kune kapetjesis.

A.Belenko

Traduko - E.Zajdman

     
 
Kondicoj de publikado de informo kaj reklamo en tiu ci retpaĝaro
 

Copyright © La verda lampo . .  

Skribu —  portalodessa@gmail.com